Ondernemen in essentie Essentis
Home Download Vertel een vriend Contact
Essentis
Hester Groenveld, ondernemer:
Referentie /
H.Holtrust, zorgmanager:
Een wat vreemde gewaarwording om zes uur in de ochtend in het duister naar een bestemming te rijden om daar te gaan wandelen. Niet zomaar, maar wandelen in je eigen leven en levenswijze.
Gelukkig liep ik niet alleen maar was vergezeld van een gids die meeliep , die de weg wees en de route kende. Maar veel belangrijker voor mij waar ik me veilig bij voelde.
Toch kwam de uitnodiging om te vertellen over mijn leven tot nu toe als een verrassing. Ik heb dit immers al vaker gedaan, lekker rationeel vertellen wat je kwijt wilde en vooral niet meer.
Nu echter kwam deze vraag al lopende weg en op een of ander manier kwam de vraag verder als de ratio en raakte deze mijn emotionele deel.
Gelukkig was er af en toe pauze om te genieten van de stilte of om te luisteren wat de gids mij vertelde.
Ronduit indrukwekkend was de zonsopgang, bijna vergelijkbaar met wat, ik achteraf gevoeld en bedacht heb, mijn emotionele “zonsopgang“.

Zo pratend, etend en rustend hebben we een eind gelopen.
Veel van de ervaringen die ik die ochtend heb gehad waren in de uitvoering niet nieuw, natuurlijk heb ik wel eens vaker op een bankje gezeten en wel eens gegeten in het bos.
Toch moet ik zeggen dat het volkomen anders voelde, het trof een diepere laag die ik klaarblijkelijk al lang niet meer gebruikt had.

Nu terug kijkend weet ik ook wat mij het meest heeft gebracht. Het terugkeren op je schreden om bij een boom te kijken , niet een keer maar meerdere keren. Een openbaring om zo te ervaren dat rondstappen in je verleden en er steeds weer naar terug keren niets brengt.
Toen begreep ik ook waarom mijn vader mij ooit eens bedankt heeft voor een toespraak die ik voor hen ( vader en moeder ) mocht houden ter gelegenheid van hun … huwelijksfeest.
Ik heb daar gezegd dat een feestdag een moment kan zijn waarop de ploegende boer zijn ploeg stil zet en achterom kijkt naar wat hij al gedaan heeft. ( dus niet terug gaat maar kijkt) om daarna weer verder te ploegen met de blik vooruit om rechte voren te trekken in het land.
Immers is het zoals je zei, dat een ploegende boer die achterom kijkt ( voortdurend) geen rechte voren maakt en zo loopt hij de kans om met ploeg en al in de sloot te belanden.

Nu een maand later, als ik dit uittyp, merk ik dat ik veel van die ochtend heb geleerd, dat ik nog veel moet oefenen om mij dat eigen te maken. Maar eigenlijk voor het eerst heb ik gemerkt hoe goed het is om oplossingen in je zelf te zoeken of duidelijk om steun vragen . Dit blijft moeilijk maar ik probeer dit geregeld te doen.(oefen).

Johan bedankt voor deze les , bedankt dat je mee bent gelopen, naast me, letterlijk en figuurlijk.

Na de tweede wandeling kan ik het volgende melden:

Het gaat lekker maar ik wil nog wel graag een keer weer een gesprek, zeg maar om wat praktische vaardigheden op te doen als dingen anders gaan , er zeg maar "onverwachte kinderen" aankloppen die in eerste instantie alleen de mens in verwarring brengen.

Alle goeds voor het nieuwe jaar, met de wens daarbij dat het niet alleen het vinden en het delen mogen doorgaan maar ook het behouden. Dit brengt mij namelijk op het volgende, in tegenstelling tot de vorige keer was het nu uitkijken naar en verwachtingsvol op stap met jou.

Tegelijk merk in het gebrek aan ervaring, omdat ik snel eigenlijk automatisch weer schiet in het eigen kunstje van veel zeggen dan hoeft er niet gevraagd te worden en dan blijft het veilig.

Tussen haakjes.
( Gelukkig geeft zowel de omgeving als jij weinig krimp als het daarom gaat en och ik ervaar het verlaten van een oud kunstje om dit in te wisselen voor een nieuwe , duurzamere manier toch als waardevoller )

Maar zoals je al opmerkte tijdens de wandeling mijn geoefendheid ligt erg laag nog, niet over praten maar "gewoon doen", Jezelf zijn dus. Wel merk ik na deze wandeling dat ik gemakkelijker kom tot, wat voor mij dan als essentie geldt. Een lastige zin, waarmee ik eigenlijk uit wil drukken dat het leren om je kinderen thuis te halen en te laten zijn veel oefening nog van mij vraagt maar dat het op sommige terreinen al wat beter gaat. Wat mij verder is bij gebleven is de energie die dit oplevert en hoe helend dit kan werken.

Een ware bevrijding.

Al met al begint de moed weer te komen om op eigen benen te lopen en niet met de krukken van pillen. Ik mis daardoor een stukje innerlijke warmte. Lopend in de regen, verlangend en vertrouwend dat maakt ruimte, vrijheid en vrede. Samen gevat in het woord liefde. Dank voor die ervaring ,

Het is goed om opnieuw te leren lopen.
Terug naar het overzicht
Essentis