Ondernemen in essentie Essentis
Home Download Vertel een vriend Contact
Verhalen
Piet

Kennismaking met Piet de Raat juli 1993.

De heer Joop van Riemsdijk, de baas van Angelien, vraagt of hij mij op de een of andere manier kan helpen, een operatie in Amerika, of wat dan ook. Al kost het een miljoen, je zegt het maar. Erg bedankt, maar gelukkig is dat niet nodig. Nou, zegt hij, ik heb een vriend, hij heeft hetzelfde als jij, zou je hem eens willen spreken?

Binnen een week zitten Angelien en ik bij Piet de Raat, woonachtig in Espel in de Noord-Oostpolder. Een grote man, ondernemer en voorzitter van veel.Hij vertelt over zijn leven, over de MS waar hij al dertig jaar aan lijdt en dat hij zelfs een paar jaar een soortement van MS-kliniekje heeft gesponsord, dichtbij huis.

Mensen konden bij hem wekenlang, zo nodig, maandenlang komen voor de nodige rust en eventuele verpleging en op een gegeven moment dacht/zag hij dat het goedbedoelde pappen en nathouden niets hielp, integendeel, ‘Zachte heelmeesters maken stinkende wonden’. Een dag later was iedereen weg.

En jullie, vertel eens over je leven! Ik doe mijn verhaal en vertel hoe we/ik er mee omga.Piet, die grote man, begint te huilen en zegt: Eindelijk iemand die hetzelfde denkt en doet als ik.Na al die jaren van eenzaamheid ontroert hem dat buitengewoon.We spreken nog wat met elkaar en we zien elkaar daarna regelmatig.

Een andere keer belde Piet mij en vraagt hoe het gaat. Ik zei tegen hem, het gaat perfect, Piet. Hou maar op jongen, ik hoor het wel. Je liegt, ik kom eraan! Anderhalf uur later zit Piet bij ons thuis, samen met Hennie, zijn vrouw. Dat moet je nooit weer doen, ik wil het antwoord, niet een antwoord.

Johan, wanneer je ooit hulp nodig bent, het geeft niet waarvoor, dan zal ik er zijn voor jou. Altijd.

Dat is gelukkig niet nodig! Begin ’98 bel ik hem en vraag hoe het met hem gaat. Piet vertelt dat hij dood gaat, zoals hij zelf zegt: Deze kanker, de derde op rij, wint. Een paar dagen later ga ik naar hem toe, het is heel bijzonder, afscheid nemen van een goede vriend.

Piet, ik hou van je. En ik van jou, Johan. En vergeet niet om het door te geven. We geven elkaar een hand en af en toe een beetje huilend rijd ik naar huis.

 Piet overlijdt op 26 februari 1998.

Zijn begrafenis is groots. Bij alle huizen in het dorp Espel hangt de vlag halfstok. Terwijl My Way van Sinatra door de luidsprekers klinkt, wordt de kist door zijn trotse zonen opgetild en in de begrafenisauto gezet. Een onafzienbaar lange stoet volgt terwijl er een enorme plensbui op onze hoofden neerdaalt.

De wereld huilt.

Nu ik dit geschreven heb, heimwee naar Piet en geluk dat ik hem gekend heb en trots op het leven, voel ik als nooit tevoren dat Piet mij het grootste geschenk gaf wat een mens kan geven.

Onvoorwaardelijke vriendschap, ook wel liefde genoemd. Dat wil ik dan ook graag doorgeven.Ik wil en kan niet anders.

Verhalen / Columns
Bloedonderzoek...Santiago de Compostela...Piet...Willem...Soweco...Altijd zomer...Geen geheimen...Jaloers op de zon...Desiderata, tekst gevonden in het j...Over verpakking, maskerade en windo...Vlag...De limonademaker...Op bezoek bij Mellie Uyldert...Mr. van den Bos...