Ondernemen in essentie Essentis
Home Download Vertel een vriend Contact
Verhalen
Patricia Ahlström:
Santiago de Compostela

Beste mensen,

Hierbij een kort verslag van mijn wandeling van de Camino Francés : de voettocht van Saint-Jean-Pied-de-Port(Frankrijk) naar Santiago de Compostela. Deze bijna 800 kilometer lange tocht begint de eerste dag aan de voet van de Pyreneeën. Het is een overgetelijke reis geworden, het mooiste wat ik op individuele basis ooit heb gedaan, smaakt dan ook zeker naar meer.
Vele topmomenten.

 Het begin.

Toen ik  6 september op het station stond in Bayonne om nog een uur te treinen naar Saint-Jean-Pied-de-Port ontmoette ik daar Sara uit Nieuw-Zeeland, Johannes uit Düsseldorf, Armando uit Brazilië en Soo Yong uit Zuid-Korea. In no time wisten wij van elkaar dat we allemaal dezelfde tocht gingen ondernemen en waren binnen vijf minuten dan ook als een hechte familie in gesprek met elkaar.
Heel bijzonder.

De eerste paar weken heb ik Angelien en de kinderen af en toe heel erg gemist, een nieuwe ervaring want zo lang waren we nog nooit van elkaar geweest. De eerste paar dagen heb ik redelijk veel samen gewandeld met Willie, de tank uit Ierland, Phillip uit Zwitserland en Perry uit Nederland.

Af en toe moesten we lange stukken langs een autobaan, wij liepen in de maat. Willy zei : ‘the British Army will be proud of us’. Op een gegeven moment liepen wij gedachteloos, exact gelijk in de maat, wij sloten ons aan op het spoor, de weg die ons door honderdduizenden is voorgegaan, ‘de weg loopt jou’.

Volkomen op ons gemak, ondergedompeld in het fantastische landschap.

Op een gegeven moment ben ik op een dag wat koortsig op pad gegaan. (ben duidelijk vermagerd, ook een nieuwe ervaring en eet vanaf dat moment als een bootwerker, een groot plezier kan ik melden) Na uren wandelen verdwaal ik, mijn eigen stomme schuld.Ik moet over een autoweg heen, loop een hele tijd over een vuilnisbelt waar 3 grote zwerfhonden zich tegoed doen aan het rijke buffet, mij zagen en alleen maar wilden spelen en ik kom uiteindelijk, na een paar uren, een aantal mensen tegen die ik één van de eerdere dagen heb ontmoet, ik kan wel huilen van geluk.

Na 10 dagen lopen wandel ik over een zandpad langs een maisveld aan mijn linkerzijde, 50 meter rechts van mij een autobaan en het regent. Enigszins balend wandel ik door de terracotta blubber en zie in de verte een vrouw lopen die een boodschappenkarretje achter zich aantrekt. Ik haal haar in en vraag verbaasd, wat ben u nu aan het doen, dit heb ik nog niet eerder gezien. De Engelse vrouw, antwoordt “ Ik ben 76 jaar oud, ben verschillende malen opgegeven door de medische wetenschap, ben gestart in Le Puy (dus al meer dan 1200 kilometer afgelegd) en geniet enorm van deze tocht, ik kan mij niets bedenken waar ik liever ben dan hier”.

“En jij jongeman, wat doe jij hier” Ik vertel over de MS, over zo moe te zijn dat zelfs de brievenbus die 20 meter verder staat onbereikbaar is en dat deze tocht dan geweldig is om te doen. Ze vraagt mij of ik mij schaam MS te hebben en ik antwoord misschien wel een beetje maar dat ik het zeker niet van de daken zal schreeuwen. Dan zegt ze geroerd “ When you are a part of a miracle, tell it to the Mountains, tell it everywhere, it is not your story anymore, it is Universal now ”.
Amazing Grace! We omhelzen elkaar en gaan uiteen, ik heb haar helaas niet weer gezien,

Op 24 september loop ik samen met de 52-jarige Kong Uk. Lee uit Seoul, deze erg leuke man was altijd zo enthousiast. We vertrekken om 06.45 uur met de looplamp op met de maan aan onze linkerzijde en op een gegeven moment de zonsopgang rechts van ons. Lastig praten met hem, ik versta zijn engelse gebrabbel bijna niet, mede door de wind en dan pakt hij zijn iPod en daarna gaan we meezingend (2x Imagine all the People) met de Beatles, Stones, Carpenters etc. verder.

Wanneer ik dit probeer te beschrijven besef ik dat het lastig is, wat je op een dergelijk moment voelt te benoemen, maar ook nu schiet mij het gemoed weer vol.

Na een paar uren neem ik afscheid van mijn Koreaanse vriend en zie Amanda uit Engeland waar ik al vaker mee gelopen heb, ook veel samen zingend.(ook vandaag weer Imagine all the people) We komen na een goed uur wandelen aan bij Bar El Torres, een soort cafe annex broodjeszaak waar de eigenaar als een rovershoofdman verkleed en als diskjockey de mensen swingend bedient. Uit de luidsprekers aan de buitenbuiten van het pand schalt Imagine all the People, kippenvel, we zien twee ons bekende echtparen uit Brazilië en swingen en zingen daarna misschien wel tien minuten met elkaar. We gaan helemaal uit ons dak en beseffen maar al tegoed dat dit wel heel erg mooi is. We kunnen ons geluk niet op en stromen over.

 Naarmate ik dichter bij mijn einddoel kom, ontstaat er, zoals bij bijna iedere pelgrim, ook een zeker verdriet, deze droom is straks echt over.

Aangekomen In Santiago kom ik terecht in een grote kermis, maak kennis met leuke mensen en heb er nog een fantastische tijd. Zo kan ik nog veel meer vertellen maar ik krijg het maar niet op papier, sinds dat ik op maandag 11 oktober weer terug ben in Nederland wel geprobeerd, lukt niet goed en dit is het voor nu.

Rest mij niets anders dan te zeggen, hulde aan mijn geliefden Angelien, Max en Loes.

Verhalen / Columns
Bloedonderzoek...Santiago de Compostela...Piet...Willem...Soweco...Altijd zomer...Geen geheimen...Jaloers op de zon...Desiderata, tekst gevonden in het j...Over verpakking, maskerade en windo...Vlag...De limonademaker...Op bezoek bij Mellie Uyldert...Mr. van den Bos...