Ondernemen in essentie Essentis
Home Download Vertel een vriend Contact
Verhalen
Mr. Dennis Jongbloed, ondernemer:
Mr. van den Bos
Via een vriendin word ik attent gemaakt op een 95- jarige enthousiaste jongeman, voluit genaamd Lambertus (Bets) van den Bos.
Als de middelste uit een gezin van acht kinderen groeide hij op in Almelo.

De eerste keer dat we elkaar ontmoeten is op zaterdagmiddag 11 februari 2006.
Aan de telefoon had ik hem reeds verteld over het initiatief van de verhalenbundel en hij wil graag zijn bijdrage hieraan leveren.
Het is onvoorstelbaar hoe lang hij al leeft, hij zegt: ”Ik heb nagedacht, ik wil niet spreken over de periode voor of tijdens de beide wereldoorlogen, ik wil het hebben over de periode na 1945”.

Kort na de bevrijding in 1945, vlak na de geboorte van zijn tweede zoon Frits, krijgt de heer van den Bos een beroerte en kwam hij in het ziekenhuis terecht.
Daar lag hij één week in het ziekenhuis, veel huilbuien, geplaagd door zenuwachtige en tollende gedachten, wat gebeurt er toch allemaal met me.
De wereld stond helemaal op zijn kop.

Weer thuisgekomen begint een moeizame periode van revalidatie, opnieuw leren lezen, leren schrijven met de andere hand maar meer nog in een onzeker geworden bestaan opnieuw vormgeven aan zingeving in het leven .
Diep ongelukkig met de situatie, onzeker hoe nu verder te gaan, zit hij grotendeels de hele dag gekluisterd aan huis, bijgestaan en verzorgd door zijn vrouw Mien.
Gedeeltelijk verlamd zit hij in de stoel wanneer zijn oudste zoon Bert thuiskomt en vraagt aan zijn vader of hij een vlieger voor hem wil maken.
Onmachtig in deze situatie antwoordt hij : ”ach mijn jongen, dat kan ik toch helemaal niet”.
Waarop zijn zoon in kinderlijke onschuld zegt:”Wat hep ik noe an zo’n va”
Dat maakte zoveel bij hem los dat hij, alleen in de schuur met de deur op slot, toch een vlieger voor zijn zoon heeft gemaakt.
Hoe weet hij niet meer precies, met één hand, zijn tanden en zijn mond lukt het hem uiteindelijk toch.
“Ik heb’t eret en jonge jonge wat was Bert blie” “ hej et toch edaon va ?, oh wat een prachtige vlieger”.
Maar zelf was hij nog veel blijer, hij had ervaren dat hij ondanks de troosteloze situatie toch nog heel wat kon doen, wat de geest vermag.
Diezelfde dag zei hij tegen zijn vrouw:” haalt mie de fietse eens op”. Hij vertelde dat hij twee jaar had geoefend en met veel vallen en opstaan, doorgaan met doorgaan, uiteindelijk toch weer kon fietsen, dat hij alles wat hij aanpakte voor elkaar kreeg.
Letterlijk zegt hij: “Ik heb altijd geluk gehad na de beroerte, het is net of iemand mij de weg aanwijst”
.
Wat later in diezelfde periode komt hij terecht in een revalidatie centrum in Enschede, het latere Roessingh.
Hij ziet daar veel oorlogsslachtoffers zonder armen of benen, hij ziet daar zoveel ellende dat hij bedenkt dat hij nog niet zo slecht af is.
Hij oefent hele dagen en met veel bloed, zweet en tranen krijgt hij weer veel voor elkaar.
Wat hem bijstaat uit de periode is de volgende belangrijke gebeurtenis .
Na het eten komt een man met pas aangemeten kunstbenen op hem af en vraagt hem ten dans. Het zal een vreemd gezicht zijn geweest, die twee dansende mannen, maar ze hebben gedanst en zijn vervolgens gevallen, maar zelden heeft hij zo gelachen, hier werd het leven gevierd .

Het verhaal van de vlieger en deze dans brachten onvermoede krachten in deze mooie mens naar boven. Hij is een geweldig goed voorbeeld voor anderen, wat een levenslust, enthousiasme en doorzettingsvermogen.
De rode draad is doorzetten, doorgaan en overwinnen.
De één wordt van tegenslag sterker, de ander gaat bij de pakken neerzitten.
Het gaat steeds beter met hem en op een dag moet hij naar een professor, verbonden aan het Roessingh, die zegt tegen hem: “denk eraan dat je wel je arm gebruikt anders krijg je een vlerk”.
Hij doet vervolgens de la van zijn bureau open en gooit twee handschoenen voor hem neer en zegt: “ Aantrekken, je hebt twee handen en moet ze beide gebruiken. Je moet net zolang oefenen tot je ze beide aan kunt trekken ”, ook dat lukte hem natuurlijk uiteindelijk.
Na deze periode van herstel is hij een bedrijf begonnen waar je u tegen zegt, hij is met succes ondernemer geworden en heeft later zijn bedrijf verkocht, waarna hij vervolgens bij de nieuwe eigenaar in dienst trad, totdat hij met pensioen ging.

Na dit arbeidzame leven heeft de heer van den Bos een nieuwe hobby opgepakt, namelijk de geologie, als amateur-geoloog heeft hij met veel plezier en succes vele bijzondere opgravingen gedaan.
Met zijn geliefde vrouw heeft hij nog vele mooie jaren samen gehad en van een welverdiende rust genoten. Een jaar geleden is zij overleden.
Heel bijzonder is dat hij nog steeds veel levenslust heeft en nog zeker wel een paar jaar hier wil blijven, het leven is nog steeds zeer de moeite waard.
Ondanks het feit dat hij nu voornamelijk zijn tijd in huis doorbrengt kan deze levenskunstenaar nog enorm nagenieten van het leven van iemand die altijd geluk heeft gehad.
“Ik doe de ogen dicht en de hele film speelt opnieuw, dat verwarmt me alle dagen van het leven.
Vandaag, 10 juni 2006 hebben we samen, met veel plezier het verhaal afgerond en besloten dat we elkaar met enige regelmaat zullen blijven zien.
Bijzonder om zo’n oude vriend te hebben.
Verhalen / Columns
Bloedonderzoek...Santiago de Compostela...Piet...Willem...Soweco...Altijd zomer...Geen geheimen...Jaloers op de zon...Desiderata, tekst gevonden in het j...Over verpakking, maskerade en windo...Vlag...De limonademaker...Op bezoek bij Mellie Uyldert...Mr. van den Bos...