Ondernemen in essentie Essentis
Home Download Vertel een vriend Contact
Verhalen
Tineke van Sluis, lerares:
Op bezoek bij Mellie Uyldert

4 oktober 2005

Een klein stukje voorgeschiedenis hoort bij het weerzien met de grand old lady van alternatief Nederland.

‘Mijn eerste ontmoeting met Mellie Uyldert’
Ergens in 1993 krijg ik van mijn moeder het boek Edelstenen van Mellie Uyldert. Ik lees het en ben mij er goed van bewust dat deze bijzondere vrouw, die vele tientallen boeken heeft geschreven over een velerlei aan onderwerpen, veel meer te vertellen heeft dan ik kan bevatten bij het lezen van haar boeken.

Ik ben benieuwd of ze nog leeft en besluit contact met haar op te nemen en ja hoor, op een al donker wordende namiddag in de herfst zoek ik haar op in haar huis aan de Lomanlaan in Bussum en heeft ze tijd voor mij.
Ik word ontvangen door een jonge meid van 86 jaar die eerst plaats moet maken voor mij tussen alle stapels met boeken, papieren etc., ik ben in een soort studentenhuis beland.
Veel wijze en praktische adviezen hoe te leven krijg ik mee.

Belangrijker is dat we als vanzelf een verbinding aangaan die mijn inzichten in alle levenslessen die ik tot dan heb gehad fundamenteel veranderen en verdiepen.
Mellie boeit mij bovenmatig omdat wij een leven leven in een paar uur samenzijn, dit nu is ware geestelijke gemeenschap.
Titels van boeken zoals “Uw denken kan u genezen”, Ik de persoonlijkheid” ,“Meesters van het verre oosten”, grote namen als Krisnamurti, Yogananda, Paul Brunton en Carnegie en hun boeken die mij voorheen een” thuis” gaven bleken niet meer dan markeringspunten op een levenspad richting mijn thuis.
Deze dame verbond mij met een universele bron van wijsheid, een verbinding met de bron van liefde, vrede en harmonie die mij daarna altijd bleek te verwarmen.
De meeste indruk maakte zij door te zeggen op een belangrijk punt, MS en steeds slechter/minder kunnen.
“Je hebt mij niet nodig, alleen jezelf, bagage is er genoeg.
Zoals ik jou zie en hoor dan ben je al genezen, dat is jouw waarheid, leef daar naar, het hoeft alleen nog maar in te dalen”.

Haar wijze raad heb ik niet in de wind geslagen, maar om echter 100% consequent te leven naar datgene wat je hart je ingeeft bleek in deze fase van het leven (hard werken, carrière maken, gezin ) een te moeilijke opgave.
Totdat ik in februari 2005 voor de derde keer volkomen onderuit ging, zowel geestelijk als lichamelijk, acceptatie en aanvaarding van de ziekte multiple sclerose is een groeiproces, voor een ongeduldige jongen zoals ik een harde les.
Pas wanneer de leerling bereid is staat de “meester” in jezelf op.
Ik besluit nu haar raad van toen volkomen op te volgen, leven en werken vanuit het hart.

Verschillende mensen hadden mij wel eens gezegd, schrijf een boek over al datgene wat je hebt meegemaakt, daar kun je daadwerkelijk mensen mee helpen.
Vele ordners met eigen schrijfsels, allerlei informatie, verslagen van boeken, gesprekken en interviews met als rode draad hoe te leven had ik reeds verzameld en grotendeels weer opgeruimd.
Totdat ik een artikel lees in het Financieel Dagblad van Esther Honkoop, een columniste die schrijft over het eeuwig tekort aan tijd, geld, aandacht, liefde etc.
Door het sympathiek geschreven artikel besluit ik te reageren, voor het eerst van mijn leven,op een artikel in de krant.
Ik vertel haar over een andere wereld, een wereld van genoeg, een overvloed die direct beschikbaar is.
We besluiten elkaar te ontmoeten en kunnen het goed met elkaar vinden, zielsverwanten, en ze zegt dat ze me misschien wel kan helpen met het schrijven van het boek.

Dolgelukkig met het leven bedenk ik mij, als ik ’s nachts wakker wordt, na de ontmoeting met Esther, dat er nog een meisje is dat ik ken, Mellie en die ik eigenlijk nooit bedankt heb voor wat ze voor mij betekent.
Ik schrijf een brief naar het adres van destijds met het verzoek haar opnieuw te ontmoeten en te spreken over toen en over mijn initiatief om een verhalenbundel te schrijven.
Ze moet al bijna 100 jaar oud zijn…..
Om 03.30 uur kruip ik voldaan weer in mijn bed na de brief in de brievenbus te hebben gedeponeerd.
Een goede week later belt tot mijn grote verrassing Mellie en ze zegt dat ze het goed maakt en we zien elkaar een week later.
Verwachtingsvol zie ik haar op 4 oktober 2005 voor een tweede bezoek, ze is dan 97 jaar oud en net alsof er geen tijd en ruimte bestaan verbinden we ons weer met elkaar .
Geweldig, wat een voorrecht om bij haar te zijn.

Ze zegt mij het volgende: (deels letterlijk geciteerd)
“Wij zijn schoonmakers van de samenleving, we hebben een roeping om rein te maken.
Je hebt de plicht om dat onder de mensen te brengen, te inspireren, te bezielen en aan te vuren, een taak om te verbinden, samen te vatten en tot een geheel samen te voegen(synthese).
Een taak voor het leven en er is leiding voorzien.
Het is een groot voorrecht dat je weet wat je hier te doen hebt zodat je ook daadwerkelijk gaat doen, leven en werken vanuit je hart”.

Ik vertel haar dat ik altijd alles op moet schrijven en ze zegt dat ze dat ook haar hele leven al doet, inspiratie en licht onder de mensen brengen.
Ze zegt: “Je hebt je eigen bestemming, dat ontwikkeld zich en je hoeft alleen maar te reageren.”
Je kunt niet anders dan deel uitmaken van het “Albewust” en dat onder de mensen verspreiden.
Het is je innerlijke bestemming, laat het door je heen stromen en dien door mensen een brede toegang tot het leven te geven.
Inspireer mensen, (jonge) kunstenaars en laat iedereen zijn/haar roeping volgen.
Al wat uit inspiratie komt, komt van hogerhand in het grote vertrouwen.’

‘Laat internet en automatisering van processen niet te ver ontwikkelen. We moeten niet beter willen weten dan het lot, de mens moet zich overgeven aan de kosmische wetten.
Het leven is een leerschool en een openbaring van hoe het heelal al geschapen is en je er een leven lang van leren kunt.
Grote harmonie die uitstroomt over de aardbodem en overal vorm aan brengt en aftekent in de ruimte als de schepping.
Mensen voeden zich er mee en leren glorie Gods te demonstreren op aarde.
Het hele aardse bedrijf is een afspiegeling van de goddelijke harmonie die een wisselend beeld geeft van de grote levende en groeiende vorm die de schepping is.’

‘Zo is de huidige tijd een belangrijk punt in het grote proces, opruiming, alles leeft en rommelt en doet maar (verontreiniging etc.) zoals het is en laat veel afval achter. Af en toe zijn er punten in de tijd, dan is de maat vol.
Oorlogen, honger, natuurrampen.
Dat wij in Nederland gespaard blijven is Gods wil.’

‘Wij mensen kunnen het mysterie van God niet bevatten.
Wel moeten we dankbaar zijn dat we mee mogen werken. Door reïncarnatie worden we steeds verfijnder van opbouw.
De geestelijke wereld laat ons zien hoe we in het licht kunnen leven, hoe het eigenlijk hoort te gaan en wat de zin er van is.’

‘Zo vertonen zich verschillende werelden na elkaar en worden we steeds beter en fijner.
Het leven is een enorm en oneindig bedrijf van schepping en verlossing en het is heerlijk tot bewustzijn te komen.
Het is een grote rol die mensen daarin spelen mogen, iedereen komt er achter (uiteindelijk) wat je hier te doen hebt.
Er zijn meerdere werelden tegelijk en we leren bewust (wetten schepping) te leven samen met broeders/zusters in de dierenwereld.’

‘Belangrijk is het dat kinderen meer vrijheid van kiezen hebben. Zij leven al meer intuïtief (zelf weten en vrijlaten).
Er is zoveel te ontdekken (wet van de schepping), bijvoorbeeld in iedere tuin staat datgene wat die mens nodig heeft (medicijn), een kind plukt het automatisch.’

‘Alles is reeds aanwezig en door lichamelijke/geestelijke oefening kun je lucht (adem) geven voor herstel/genezing.
Dan komt intuïtie te voorschijn. Durf dan voluit te leven, dan kun je alle talen spreken voor een verlangend publiek, en als het dan volkomen stil is, laat dan de speld uit de hooiberg vallen.’

Het is een geweldige ontmoeting, wat een feest om in de liefdevolle aanwezigheid van Mellie te verkeren/zijn en haar wijsheid/liefde en vrede te ondergaan.
Dit is de ultieme genade om zo gezegend te worden. Mellie is voor mij verstilde liefde, zij geeft liefde, vrede en vertrouwen.

Toen ik afscheid nam vroeg Mellie:”Kom je nog een keer terug?”
‘Ja, graag zeg ik en we houden elkaars handen vast als in een eeuwigheid en laten niet meer los.

Mellie wordt binnenkort 99 jaar, een hele leeftijd voor een jongedame die ze voor mij nog steeds is, omdat wanneer ik in haar ogen kijk de sprankelingen zie van haar eeuwige jeugd. Al deel ik niet altijd haar stellige overtuigingen, we zien elkaar af en toe. En al herkend ze mij tegenwoordig niet meer zo goed, het blijft een groot voorrecht bij haar te zijn.

Vervolg:
 
Op 17 juli 2006 bezoek ik Mellie Uyldert in een antroposofisch verpleeghuis in de nabijheid van Bilthoven.
We hebben afgesproken om 8 uur ’s avonds en ik tref bij binnenkomst in de centrale hal een dame aan die verward langs de balustrade van de gang schuifelt.
Mellie weet dat ik kom.
Onzeker geworden door het geplaatst worden in een nieuwe omgeving en door haar lichamelijke en geestelijke welbevinden.
 
Terwijl zij op bed ligt voeren wij een kort gesprek.
Ik lees haar vervolgens het eerste deel van dit verhaal voor.
Van een ongelukkige uitdrukking op haar gezicht veranderd haar gelaat in dat van een hemels tevreden mens.
Mellie zegt: “Dank u wel!”
Het is een antwoord op een vraag vandaag.
“Hoe moet ik dit in vredesnaam volhouden?
Ik heb de hele dag huilbuien gehad en wist niet te stoppen.
Ik was radeloos.
Het ergst is dat ik niet altijd meer zeggenschap heb over mijn gedachten.
Ik heb weer moed gekregen door jouw bezoek en je mooie woorden.
Misschien kunnen we samen nog wat uitpluizen.
Ik had niet verwacht dat er nog zo’n blij besluit was aan deze dag.
Ik heb veel moeite om ouder te worden.
Ik zeg tegen haar “Mellie, volgens mij hoef je daar niet bang voor te zijn.
Je bent al oud en in 1993 heb je mij geleerd hoe geweldig het is om je eigen waarheid te leven.”
Misschien kan ik hetzelfde nu terug –of doorgeven aan jou.
Dan is de cirkel rond.
Weet je dat in het hebreeuws er maar 1 woord is voor liefde en vertrouwen?
Mellie zegt” ik was van plan om het eenvoudig zo te nemen, ik had niet gedacht dat er nog zoveel geluk zat tussen de brokstukken van vandaag.
Vanaf mijn jongste jaren is God mijn grootste vriend, en ik heb nooit getwijfeld aan dat overal een oplossing voor te vinden is.
Zo heeft het altijd een positief vervolg.
Met God heb ik sinds mijn jonge jaren een absolute relatie, omdat ik een stuk van hem ben. Een hoger verband met iets of iemand is er niet en in de voorplanting der dingen komt alles aan de beurt.
Nogmaals zegt Mellie” Wat een wonderlijke dag vandaag.
Het onbedwingbare huilen en vragen waarom en waarvoor. 
Je moet uiteindelijk nergens op rekenen en verwachten, dan is alles wat je krijgt mee genomen.
Als het scherm van de illusie weg is denk ik wel eens, het leven is eigenlijk geen kunst aan.. Alles in nu duidelijk. Wonderlijk, wonderlijk, wonderlijk.
 
Mensen suggereren dat het afgelopen kan zijn.
Ik ben niet bang voor de dood. Ik wil zelf meewerken.
Ik vraag Mellie: Wat ga je doen als je weer geboren wordt?
Ze zegt: Meestal vind ik dat het wel meevalt, in het begin herinneren ik mij een heleboel, bijvoorbeeld van de Alchemie, daar ben ik goed in.
Intuitie, precies het goede doen op het juist moment, dat is intuitie.
Dan breekt het door in je bewustzijn.
Je moet vertrouwen en aanvoelen dat het goede moment zich openbaart.
Ik heb veel vernieuwingen in mijn leven doorgevoerd, kloeke besluiten genomen.
Dat brengt leven in de brouwerij.
 
Mellie valt bijna in slaap en ik zeg weg te gaan.
Ik ben anderhalf uur bij haar geweest.
Ze vraagt me onder haar telefoon een papier achter te laten met daarop groot geschreven mijn telefoonnummer.
De verleden keer, dat wil zeggen, 4 oktober 2005, hebben wij elkaar niet in gedachten losgelaten.
Nu hield ze mij in een sterke greep vast en wil echt niet loslaten.
Ze zegt: Je bent het grote wonder op deze dag voor mij.
Heel hartelijk bedankt.
Jij ook bedankt, Mellie, dat ik er mocht zijn en dit voor je mocht doen.
Ik hou van je.
En ik van ons.
Dank……………………………………………………………………………………………………………………

Op zondag 10 mei '09 is Mellie Uyldert op 100-jarige leeftijd in Bilthoven overleden.
Verhalen / Columns
Bloedonderzoek...Santiago de Compostela...Piet...Willem...Soweco...Altijd zomer...Geen geheimen...Jaloers op de zon...Desiderata, tekst gevonden in het j...Over verpakking, maskerade en windo...Vlag...De limonademaker...Op bezoek bij Mellie Uyldert...Mr. van den Bos...